vroeger, jeweetwel… op de basisschool, was je in deze periode al weken in de weer geweest met knipsels en plaksels van kerstbomen, de 3 Wijzen en De Grote Ster. Het was een eerlijke tijd: je wist waar je aan toe was, en je wist wat je had.
Maar je wist ook al wat je wilde. Vooral wat je niet wilde.
Zo kregen wij als kindertjes op de vrijdag voor Kerst tussen de middag een zogeheten traditionele boerenkoolmaaltijd voorgeschoteld. Je nam zelf je bordje, bestek en toetje mee. Voor de boerenkool zorgde een aantal ouders. Nu zeg ik dit soort dingen niet graag, want het was natuurlijk ‘allemaal goed bedoeld’, maar het was gewoonweg niet te vreten. En als je al een stuk worst had weten te bemachtigen om de boel enigszins weg te kunnen krijgen, dan moest je ‘em eerst zelf in elkaar zetten, voordat je er een fatsoenlijk stuk van af kon snijden.
Dezer dagen beleef ik de Kerstperiode heel anders, maar dit heeft alles te maken met een onroerend goed-dans. Ook leuk natuurlijk, maar je wordt er zo’n groot-mens van. En om dat gevoel wat kracht bij te zetten, heb ik (wederom) een gedichtje gemaakt.
getiteld ‘dag anti-kraak, dag…’
vettigheid panpizza
snor van melk en honinghooggeëerd publiek
van verleden pauper-kroningtaai af van vet, van vuns,
van vuige rokerswoningroest, reinheid, oprumoer
klaar voor stilte, edel maal, fluwelen longentoerde stoel, de tafel, in spanning staand op wacht
alleen de brute oversteek houdt dozen nog in haar macht
Mocht je het allemaal wat depressief vinden klinken, weest niet bevreesd, het kwam nu eenmaal zo uit de pen 😉
Reacties zijn gesloten.