Daar zit je dan als 19-jarig meisje, mooie blonde Hollandse toet, hip vest aan, met dito rok en retro cowboyboots aan de beentjes. Tegenover je, je klasgenoot, waarmee je vanaf Naarden-Bussum naar Amsterdam Centraal reist.
Het is een warme oktoberdag en je bent kwaad. Heel erg kwaad. Mega fokking boos ben je. Want zojuist kom je terug vanuit de plaatselijke hifi-zaak, waar je voor de 7e keer bent teruggeweest omdat je mp3-speler het weer niet doet. En dat je boos bent, dat mogen de andere mensen in de coupe best weten. En dat je wat hard praat tegen je schoolkameraad omdat je ondertussen je -blijkbaar nu al weer gefixte- muziekspeler gewoon nog in één oor aan hebt staan, is onhandig, maar zet je verhaal wel kracht bij.
En dat je lekker vloekt, veel gvd’s de wagon in slingert en 19 verschillende negatieve synoniemen hebt voor de verkoper, dat moet natuurlijk ook kunnen. Want je bent nu eenmaal een meisje van deze tijd, die voor haarzelf opkomt, niet met zich laat sollen en dat anderen ook duidelijk te kennen geeft.
Maar dat je na je 27-minutendurende tirade tegen de techniek en eenieder die zich daar mee inlaat, met de volgende vraag komt, dat kun je niet anders dan met goud bekronen:
“Vind je trouwens dat ik mn benen had moeten scheren?”
Een gewone middag dus, ergens in Noord-Holland, ergens in een trein. En dan zijn er sommigen die liever in een auto in de file staan, omdat ze dan “zelf kunnen bepalen wanneer ze weg kunnen gaan”…
Reacties zijn gesloten.