In de categorie “dit maak je niet mee als je met de auto reist” weer een mysterieus moment meegemaakt uit de trein:
Voor ons zit, onzichtbaar, een meisje net iets te hard te praten met haar mobieltje. Eerst lacht ze hard, dan gaat het over hardlopen, en weten we 2 minuten later welke planten Erik van het balkon heeft gelazerd omdat ie niet meer tegen de lucht kon. Als het dan even stil blijft, halen we opgelucht adem. Er is weer rust in de trein.
Maar dan horen we heel zachtjes gesnik, een diepe snuif en de volgende vraag van het onzichtbare meisje:
“Dus jij hebt Thomas als eerste dood aangetroffen?”
waarop iedereen in de trein merkbaar meerouwt. Als haar gesnik is opgehouden en wanneer ze een paar x ja heeft gehumd, worden alle mede-treinreizigers nogmaals verrast: “En heb je ‘m meteen door de wc gespoeld, ofwat?”
Met een kleine glimlach kijk ik naar de oude man aan de overkant van het gangpad. Ook hij haalt opgelucht adem, terwijl hij net als ik waarschijnlijk vindt dat Thomas geen naam is voor een goudvis.