Terwijl ik een weekje op het huis van mijn ouders paste, zag ik dinsdagochtend opeens een loodgieter bezig in de badkamer. Ik kende hem niet, wist niet hoe hij binnengekomen was, en ook mijn ouders hadden mij niks verteld over een afspraak met een loodgieter. Sterker nog, hij was niet eens nodig, want er was niks kapot.
Toen ik hem vroeg wat hij dan wel niet aan het doen was, antwoordde hij dat dit zijn nieuwe tactiek is. Hij breekt in een huis in, en probeert dan alles wat er loodgieter-technisch mogelijk is, op te knappen in dat huis.
Zijn opvatting is, dat er bij iedereen altijd wel iets kapot is, en dat ze dat het liefst wel gemaakt zouden willen zien, maar geen zin hebben om de loodgieter te bellen.
“Ik voorzie in een behoefte. Er is namelijk wel vraag, maar mensen zien die vraag niet.”
Nu bleek in mijn ouders’ huis het douchewater niet goed weg te lopen, en had hij alle radiatoren voor de zekerheid maar eens ontlucht. We hadden hem blijkbaar toch wel degelijk nodig, zo redeneerde hij.
Na me dit medegedeeld te hebben, presenteerde hij me de rekening voor zijn werkzaamheden en was ik nog perplexer dan ik al was. Uiteraard joeg ik hem daarna het huis uit, waarop hij vervolgens het dak van de garage opklom, en daar de regenpijpen begon te inspecteren!
What the f*@k?