Dit verhaal gaat over het hebben van een relatie met iemand zonder lichaam. Over filmische interacties. En over waarom Spike Jonze’s nieuwste speelfilm ‘Her‘ ons een technologische toekomst voorschotelt die wellicht niet ver van het heden verwijderd is, maar – zoals altijd bij toekomstvisies- meer zegt over de verlangens en behoeften van het nu. En tegelijkertijd ook een tijdloos verhaal is. En het gaat juist helemaal niet over kunstmatig intelligente (AI) technologie.
[youtube_sc url=”http://youtu.be/WzV6mXIOVl4″]
Verwarrend allemaal? Wellicht, maar niet als je de makers volgt:
After poring over the work of Ray Kurzweil and other futurists trying to figure out how, exactly, his artificially intelligent female lead should operate, Jonze arrived at a critical insight: Her, he realised, isn’t a movie about technology. It’s a movie about people. With that, the film took shape. Sure, it takes place in the future, but what it’s really concerned with are human relationships, as fragile and complicated as they’ve been from the start.
Bron: http://www.wired.co.uk/news/archive/2014-01/14/her-ui-design
Tijdloos dus. Maar ook een aanklacht tegen het mobiele afschermen van nu. Gevisualiseerd met de stijl van de hipster met de Canon4D-scherpte/diepte-shakycamera-instagramfilteresque-prismaflare-trucendoos. Een aanklacht tegen het technotopische geloof uit Silicon Valley?
Production designer KK Barrett vertelt over de visie op technologie in de ‘slight future’:
“We decided that the movie wasn’t about technology, or if it was, that the technology should be invisible,” he says. “And not invisible like a piece of glass.” Technology hasn’t disappeared, in other words. It’s dissolved into everyday life.
Relatie met je gebruiker – maar dan letterlijk
Als ontwerpers, zeker als het om user experience en interactie gaat, gaan we uit van de gebruiker. ‘Her’ zet deze relatie op zijn kop en geeft er een nieuwe dimensie aan:
Assuming the technology for AI was there, how would it operate? What would the relationship with its “user” be like?
In ieder geval een relatie gebaseerd op voice-commando’s. Vooral vanuit filmisch perspectief begrijpelijk, maar ook interessant voor interactie-ontwerpers:
Again, voice control had benefits simply on the level of moviemaking. A conversation between Theo and Sam, his artificially intelligent OS, is obviously easier for the audience to follow than anything involving taps, gestures, swipes or screens. But the voice-based UI was also a perfect fit for a film trying to explore what a less intrusive, less demanding variety of technology might look like.
En deze laatste opmerking van Barrett vind ik een wel heel erg geruststellende en sterke:
The future is much simpler than you think.
Dus zo willen wij de toekomst op dit moment dus! Dan weet je dat.
Reacties zijn gesloten.