Je staat in de bibliotheek op zoek naar een boek met een leuk verhaal, omdat je je portie Reve wel ff gehad hebt. Dan kom je een boek van Herman Brusselmans tegen (“De Man Die Werk Vond”), de achternaam roept herkenning op en je besluit ‘em te lenen en te lezen…
Je vertelt een vriend dat je Brusselmans aan het lezen bent, en hij geeft je “Post Office” van Charles Bukowski, zodra je “De Man…” uit hebt.
Op de dag dat je dat boek uithebt, ga je ’s avonds naar “The Weatherman”, waarin Nicholas Cage de hoofdrol speelt.
En dan, dan zie je een lijn: de 3 hoofdpersonages uit de boeken en de film zijn allemaal losers. Ze hebben wel werk, maar voeren eigenlijk geen klap uit, ze doen liever niet mee met het systeem en ze worden door de meeste andere mensen uitgekotst. En toch zijn deze personen vele malen interessanter dan *gewone* mensen. Vaak zelfs nog interessanter dan mensen die het gemaakt hebben, mensen die wij of die zichzelf belangrijk vinden. Sterker nog: deze losers zijn erg inventief en creatief en zoeken allerlei manieren om boven of onder geijkte paden en wetten uit te komen. En hoewel ze als losers gezien worden, ze weten hun eigen boontjes te doppen, zonder in de criminaliteit te belanden.
Toen ik eens in New York City was, zag ik in een etalage een boek liggen met de titel “Beautiful Losers”. Tot op de dag van vandaag komt mij die titel vaak voor de geest. Het lijkt een paradox, maar als je er langer over nadenkt is verliezen iets heel moois. Verliezen is niet simpel en het is meer iets voor op de lange termijn. Er zijn meer verliezers dan winnaars in de wereld. Winnaars hebben een verhaal, maar dat verhaal duurt totaan hun winst. Verliezers hebben hetzelfde verhaal als de winnaars, voorafgaand aan de wedstrijd, maar hun verhaal wordt pas echt interessant als anderen hebben gewonnen.
Hou dus van verliezers. Moeilijk kan het niet zijn, iedereen kent er wel een paar.